Ingezonden door iemand door iemand die vanwege zijn functie anoniem wil blijven
Het is dringen in Amsterdam-Zuidoost. Dringen om subsidie. En dringen om het helpen van kansarmen. Mensen die het moeilijker vinden om kansen te grijpen. En mensen die geen zin hebben om kansen te grijpen.
Surinaamse, Ghanese, Pakistaanse, Nigeriaanse, Hindostaanse kansarmen: voor elke groep en stam bestaat er in deze Amsterdamse deelgemeente een aparte club.
Er zijn clubs die je helpen bij het aanvragen van een uitkering, bij het delgen van je schulden, bij het vinden van een leuke vrijetijdsbesteding, voor voedsel, kleren, taalcursussen, fietscursussen, creoolse hoofddoekjes vouwen, koken, je slavernijverleden helpen verwerken, een borrel drinken met rasgenoten: voor alles bestaat een aparte, gesubsidieerde club.
Soms beconcurreren clubs elkaar. Sikaman (Ghanees), Recogin (idem) en Stida (Surinaams) hebben alledrie een rol in de preventieve tak van de schuldhulpverlening. Zij geven voorlichting en dat gaat redelijk omdat de clubs hun eigen etnische groepen bedienen.
Er zijn echter ook clubs die duidelijk in elkaars vaarwater zitten. Voor een bepaalde taak of hulp zijn er clubs die daarvoor door het stadsdeel zijn opgericht, terwijl andere, niet aan het stadsdeel verbonden of door de oppermachtige PvdA gedomineerde, clubs het beduidend beter doen. Daar wil het huidige dagelijks bestuur van het stadsdeel klaarblijkelijk een einde aan maken.
De laatste tijd is de voedseluitdeling een heet hangijzer. Groothandels en supermarkten gooiden veel voedsel weg, dat nog prima was, maar dat uit de schappen moest of gewoon bleef liggen bij distributiecentra. Iemand in Nederland kwam op het lumineuze idee om dat voedsel, in navolging van het buitenland, uit te delen aan de meest behoeftigen, de echte kansarmen. Dat bleek een schot in de roos. Niet alleen waren sommige mensen hier zeer mee geholpen, ook kon de PvdA aan de hand van het succes van de voedselbanken aantonen dat het kabinet-Balkenende asociaal was. Want als er voedselbanken nodig waren, dan kwam dat door het regeringsbeleid.
Nu zit de PvdA in de regering, de voedselbanken bestaan nog steeds, en dat geeft sommigen toch een wrang gevoel. Er zit een kabinet dat bakken met geld uitgeeft aan allerlei projecten in het kader van de bestrijding van achterstandswijken en nog hebben de mensen niet te eten!
In Zuidoost speelt er nog wat anders. De voedselbank aldaar werd opgericht en beheerd door de creools-Surinaamse Regina MacNack. Geen vrouw die gemakkelijk in een PvdA-jasje te persen is. Integendeel: zij is zo overtuigd christelijk, dat alleen de ChristenUnie haar warm kon maken voor een plek op de lijst van Yvette Lont. Gevolg: de ChristenUnie behaalde in Zuidoost de enige deelraadszetel van geheel Amsterdam.
Dat zinde de PvdA niet. Dus werd de voedselbank van Regina MacNack door bestuurlijk ingrijpen van de PvdA-wethouders de nek omgedraaid.
Een andere club die niet in het PvdA-straatje past, is het Serviceplatform. Dit is een laagdrempelige organisatie die mensen helpt die nergens anders terecht kunnen. Alleen had het stadsdeel (de PvdA) daarvoor de onlangs wegens fraude in opspraak geraakte schuldhulpverleningsinstelling MaDi al ingeschakeld.
Nu wordt ook dit Serviceplatform, dat duidelijk de steun geniet van de SP, de nek omgedraaid. Want het succes van het Serviceplatform maakte duidelijk dat het door de PvdA gewenste MaDi niet goed functioneert. Bovendien durfde het Serviceplatform kritiek te hebben op MaDi. Dit tolereerde deelraadswethouder Jude Kehla Wirnkar (PvdA) niet.
Kortom, wilt u in Zuidoost kansarmen helpen: vraag dan alleen subsidie aan als u PvdA-lid bent en goedkeuring heeft van het hogere partijkader. Personen die u zeker dient te benaderen, zijn afdelingsvoorzitter Nick Bolte (genoemd in het Rekenkamerrapport als subsidiemisbruiker), de Surinaamse reïntegratiehosselaar Roy Hofwijks (van het gesubsidieerde, luxe jongerenvakantiereisje naar Tunesië), deelraadswethouder Harry Verzijl, fractievoorzitter Lourens Burgers, deelraadswethouder Els Verdonk, die zichzelf een bouwvergunning gaf, of stadsdeelvoorzitter Elvira Sweet (de Jan Pronk van de Bijlmer). Dan hoeft u bovendien geen enkele verantwoording meer af te leggen over de besteding van al dat geld.
En o ja, het helpt als u bent geboren met een donkere huid en afstamt van een van de voormalige koloniën in de West.
maandag 10 september 2007
zondag 9 september 2007
Islamitisch correct sporten
Sporten zonder glurende blikken van mannen: het kan in studentensportcentrum USC in Amsterdam. 'De hoofddoek kan af en de luchtige sportkleding uit de last', meldt de desbetreffende website monter.
De Hogeschool van Amsterdam (HvA) gaat met haar tijd mee, want Nederland wordt een islamitisch land. Er kwamen maar weinig allochtone sporters in het USC, terwijl 12 procent van de studentes van Turkse en Marokkaanse komaf is. 'Hoe krijg je ze het USC in?'
Een 36-jarige deeltijdstudente Cultureel Maatschappelijke Vorming deed een onderzoek naar de sportbehoeften onder deze studenten en daaruit bleek dat zij als tiener wel aan sport deden, maar nu niet langer. De reden zal niet verbazen: ze willen niet gemengd sporten.
'Dat komt deels door hun geloofsovertuiging', zegt de onderzoekster. 'Ze mogen niet te dicht in de buurt van mannen komen. Of heel hun lichaam moet bedekt zijn, waardoor ze weinig bewegingsvrijheid hebben.'
Uiteraard vond de hogeschool dat hier iets aan gedaan moest worden: 'Een grote groep HvA'ers voelt zich blijkbaar ondergewaardeerd. En zij horen wel bij onze primaire doelgroep.' Dus komt er nu een - o zo onschuldig klinkende - Ladies Night.
Sportsocioloog Ruud Stokvis van de universiteit van Amsterdam levert de onderbouwing: gemengd sporten doen we nog maar kort in Nederland (en dus kunnen we daar ook wel weer van afstappen?) en seks speelt 'bij de meeste moslims een grotere rol dan bij autochtone Nederlanders. Wij hebben het idee dat we onze seksualiteit onder controle hebben en gewoon naast elkaar kunnen sporten zonder opgewonden te raken.'
Daarentegen zijn 'veel allochtonen' zich 'meer bewust van de spanning tussen mannen en vrouwen. Die is er natuurlijk ook. Als een vrouw een korte rok aan heeft, kijken mannen automatisch naar haar benen. Veel allochtone vrouwen willen daar geen last van hebben.'
Vandaar de gedachte deze vrouwen nog maar een beetje meer te gaan pamperen, dan hoeven ze ook niet te leren wennen aan het ontspannen Nederlandse klimaat, waarin wij onze opwinding doorgaans redelijk in bedwang weten te houden als we op de sportschool zijn.
De omgekeerde aanpassing, waar ons soosjalisties-gggristelijke kabinet zich sterk voor maakt, is ook hier weer gelukt. Niet alleen slooft de school zich uit voor de eisen van de gehoofddoekte slavinnen van Allah en hun autochtone zaakwaarnemers, maar ook wordt en passant onze prettige erotische spanning verdacht gemaakt. Mannen die gezellig naar vrouwenbenen kijken? 'Glurende blikken' zul je bedoelen. (En vrouwen die ervan genieten als een man naar hun benen kijkt, zijn sletten, die het verdienen om verkracht te worden door een getergde mocro. Laat dat duidelijk zijn.)
Zo word je islamitisch: je gaat jezelf bekijken door de broeierige ogen van minderheden uit gefrustreerde, onvrije culturen.
De Hogeschool van Amsterdam (HvA) gaat met haar tijd mee, want Nederland wordt een islamitisch land. Er kwamen maar weinig allochtone sporters in het USC, terwijl 12 procent van de studentes van Turkse en Marokkaanse komaf is. 'Hoe krijg je ze het USC in?'
Een 36-jarige deeltijdstudente Cultureel Maatschappelijke Vorming deed een onderzoek naar de sportbehoeften onder deze studenten en daaruit bleek dat zij als tiener wel aan sport deden, maar nu niet langer. De reden zal niet verbazen: ze willen niet gemengd sporten.
'Dat komt deels door hun geloofsovertuiging', zegt de onderzoekster. 'Ze mogen niet te dicht in de buurt van mannen komen. Of heel hun lichaam moet bedekt zijn, waardoor ze weinig bewegingsvrijheid hebben.'
Uiteraard vond de hogeschool dat hier iets aan gedaan moest worden: 'Een grote groep HvA'ers voelt zich blijkbaar ondergewaardeerd. En zij horen wel bij onze primaire doelgroep.' Dus komt er nu een - o zo onschuldig klinkende - Ladies Night.
Sportsocioloog Ruud Stokvis van de universiteit van Amsterdam levert de onderbouwing: gemengd sporten doen we nog maar kort in Nederland (en dus kunnen we daar ook wel weer van afstappen?) en seks speelt 'bij de meeste moslims een grotere rol dan bij autochtone Nederlanders. Wij hebben het idee dat we onze seksualiteit onder controle hebben en gewoon naast elkaar kunnen sporten zonder opgewonden te raken.'
Daarentegen zijn 'veel allochtonen' zich 'meer bewust van de spanning tussen mannen en vrouwen. Die is er natuurlijk ook. Als een vrouw een korte rok aan heeft, kijken mannen automatisch naar haar benen. Veel allochtone vrouwen willen daar geen last van hebben.'
Vandaar de gedachte deze vrouwen nog maar een beetje meer te gaan pamperen, dan hoeven ze ook niet te leren wennen aan het ontspannen Nederlandse klimaat, waarin wij onze opwinding doorgaans redelijk in bedwang weten te houden als we op de sportschool zijn.
De omgekeerde aanpassing, waar ons soosjalisties-gggristelijke kabinet zich sterk voor maakt, is ook hier weer gelukt. Niet alleen slooft de school zich uit voor de eisen van de gehoofddoekte slavinnen van Allah en hun autochtone zaakwaarnemers, maar ook wordt en passant onze prettige erotische spanning verdacht gemaakt. Mannen die gezellig naar vrouwenbenen kijken? 'Glurende blikken' zul je bedoelen. (En vrouwen die ervan genieten als een man naar hun benen kijkt, zijn sletten, die het verdienen om verkracht te worden door een getergde mocro. Laat dat duidelijk zijn.)
Zo word je islamitisch: je gaat jezelf bekijken door de broeierige ogen van minderheden uit gefrustreerde, onvrije culturen.
zondag 2 september 2007
Bimbo’s en & Boerka’s
Update 4 september: spreekverbod voor deelraadslid Yvette Lont.
AMSTERDAM - De ChristenUnie heeft het Amsterdamse deelraadslid Yvette Lont dringend verzocht zich niet meer uit te laten over homoseksualiteit. Lont zegt zich hierdoor 'belemmerd' te voelen in haar werk als politica en bezint zich op haar positie in de partij.
'We komen op voor het Bijbelse huwelijk en wijzen uitwassen op seksueel gebied af. Maar we hebben ook de verantwoordelijkheid ervoor te zorgen dat homoseksuele mensen niet worden gediscrimineerd.'
. . . . . . . . . . . . .
door Cornelis van den Berg
Ingezonden brief aan de NPS.
Bimbo's en Boerka’s van 30 augustus was een uitzending met thema's die ons allen aangaan. Ik heb wel een kritische opmerking over uw keus voor mensen die blijkbaar het christelijke en het islamitische volksdeel moesten representeren. Het zich christen noemende deelraadslid (niet gemeenteraadslid, zoals de titel zei), de voormalig heroïnegebruikster en prostituée Yvette Lont uit Amsterdam-Zuidoost, demonstreerde een domheid die in de Bijlmer weliswaar niet ongewoon is, maar in het algemeen gesproken slechts representatief voor een kleine minderheid van de christenen in Nederland (God zij dank!).
Waarom niet een christen uitgenodigd die zich keert tegen de lustvijandigheid van de moslims (en van Antoine Bodar en zijn trawanten: de zwartrokken die wegens het celibaat doorgaans ook lustfrustraten zijn, zelfs als ze het met elkaar doen)? Nu heeft niemand opgemerkt dat God/Allah/mysterie de vrouw bloot geschapen heeft en dat hij het neuken of zo u wilt het copuleren van plezier en lust heeft voorzien om ervoor te zorgen dat de mens zich blijft voortplanten. Hallelujah!
Ook was er niemand die de laat-negentiende-eeuwse angst van Lont en de Tilburgse fundamentalist Suhayb Salam kon weerspreken, dat seksuele vrijheid leidt tot ‘maatschappelijke chaos’. Alle dictaturen hebben altijd de kuisheid gepredikt omdat seksueel geknevelde mensen gemakkelijker onderdrukt kunnen worden. Zelfs is niet er de aandacht op gevestigd dat kuisheid en onderdanigheid tweelingzusters zijn. Graag had ik gehoord dat iemand gezegd had dat het bevorderen van seksuele vrijheid tot de beste bestrijding van dictatuur en de nefaste neigingen van moslims behoort.
Laat de mannelijke moslims zoveel mogelijk meisjes/vrouwen in spannende kleding zien. Laat ze wellustig paraderen bij de moskeeën en de islamscholen en liefst ook langs het partijbureau van de Christen-Unie! Dat tegennatuurlijke naar de grond kijken van mannen als Salam als ze een vrouwspersoon in een opwindend minirokje tegen het lijf dreigen te lopen, houdt dan een keer op.
Als de zich ‘leraar islamologie’ noemende Salam (is deze krom Nederlands pratende ongeletterde wel gediplomeerd?) erop los masturbeert, wat ik vermoed, dan zal hij Allah steeds weer om vergiffenis moeten vragen (de akker voor zijn zaad is de vrouw, zo leert de koran). Hij leeft in twee werelden, met steun van zijn zwarte spook, een autochtone bekeerlinge die ontslagen werd omdat zij collega-docenten niet de hand wilde schudden (wel wil ze een uitkering).
Als zij haar handen niet gebruiken wil om mannenhanden te schudden, dan moet ze deze edele delen verbergen, zoals de rest van haar lichaam, en die niet schaamteloos voor de camera ten toon spreiden. Beseft ze niet dat het spreiden der vingers onmiddellijk het beeld opriep van zich spreidende vrouwenbenen? Het was een provocatie die de bebaarde Salam had moeten voorkomen; de man is immers volgens de koran het hoofd van de vrouw en voor haar verantwoordelijk.
U had toch twee theologen van het verlichte en tolerante type kunnen uitnodigen in plaats van een leuterkous en een dubieuze salafist die met twee tongen spreekt? Ooit bedacht dat weldenkende christenen wel eens hard nodig kunnen zijn om de sharia buiten de deur te houden?
AMSTERDAM - De ChristenUnie heeft het Amsterdamse deelraadslid Yvette Lont dringend verzocht zich niet meer uit te laten over homoseksualiteit. Lont zegt zich hierdoor 'belemmerd' te voelen in haar werk als politica en bezint zich op haar positie in de partij.
'We komen op voor het Bijbelse huwelijk en wijzen uitwassen op seksueel gebied af. Maar we hebben ook de verantwoordelijkheid ervoor te zorgen dat homoseksuele mensen niet worden gediscrimineerd.'
. . . . . . . . . . . . .
door Cornelis van den Berg
Ingezonden brief aan de NPS.
Bimbo's en Boerka’s van 30 augustus was een uitzending met thema's die ons allen aangaan. Ik heb wel een kritische opmerking over uw keus voor mensen die blijkbaar het christelijke en het islamitische volksdeel moesten representeren. Het zich christen noemende deelraadslid (niet gemeenteraadslid, zoals de titel zei), de voormalig heroïnegebruikster en prostituée Yvette Lont uit Amsterdam-Zuidoost, demonstreerde een domheid die in de Bijlmer weliswaar niet ongewoon is, maar in het algemeen gesproken slechts representatief voor een kleine minderheid van de christenen in Nederland (God zij dank!).
Waarom niet een christen uitgenodigd die zich keert tegen de lustvijandigheid van de moslims (en van Antoine Bodar en zijn trawanten: de zwartrokken die wegens het celibaat doorgaans ook lustfrustraten zijn, zelfs als ze het met elkaar doen)? Nu heeft niemand opgemerkt dat God/Allah/mysterie de vrouw bloot geschapen heeft en dat hij het neuken of zo u wilt het copuleren van plezier en lust heeft voorzien om ervoor te zorgen dat de mens zich blijft voortplanten. Hallelujah!
Ook was er niemand die de laat-negentiende-eeuwse angst van Lont en de Tilburgse fundamentalist Suhayb Salam kon weerspreken, dat seksuele vrijheid leidt tot ‘maatschappelijke chaos’. Alle dictaturen hebben altijd de kuisheid gepredikt omdat seksueel geknevelde mensen gemakkelijker onderdrukt kunnen worden. Zelfs is niet er de aandacht op gevestigd dat kuisheid en onderdanigheid tweelingzusters zijn. Graag had ik gehoord dat iemand gezegd had dat het bevorderen van seksuele vrijheid tot de beste bestrijding van dictatuur en de nefaste neigingen van moslims behoort.
Laat de mannelijke moslims zoveel mogelijk meisjes/vrouwen in spannende kleding zien. Laat ze wellustig paraderen bij de moskeeën en de islamscholen en liefst ook langs het partijbureau van de Christen-Unie! Dat tegennatuurlijke naar de grond kijken van mannen als Salam als ze een vrouwspersoon in een opwindend minirokje tegen het lijf dreigen te lopen, houdt dan een keer op.
Als de zich ‘leraar islamologie’ noemende Salam (is deze krom Nederlands pratende ongeletterde wel gediplomeerd?) erop los masturbeert, wat ik vermoed, dan zal hij Allah steeds weer om vergiffenis moeten vragen (de akker voor zijn zaad is de vrouw, zo leert de koran). Hij leeft in twee werelden, met steun van zijn zwarte spook, een autochtone bekeerlinge die ontslagen werd omdat zij collega-docenten niet de hand wilde schudden (wel wil ze een uitkering).
Als zij haar handen niet gebruiken wil om mannenhanden te schudden, dan moet ze deze edele delen verbergen, zoals de rest van haar lichaam, en die niet schaamteloos voor de camera ten toon spreiden. Beseft ze niet dat het spreiden der vingers onmiddellijk het beeld opriep van zich spreidende vrouwenbenen? Het was een provocatie die de bebaarde Salam had moeten voorkomen; de man is immers volgens de koran het hoofd van de vrouw en voor haar verantwoordelijk.
U had toch twee theologen van het verlichte en tolerante type kunnen uitnodigen in plaats van een leuterkous en een dubieuze salafist die met twee tongen spreekt? Ooit bedacht dat weldenkende christenen wel eens hard nodig kunnen zijn om de sharia buiten de deur te houden?
Koranuitleg die alle illusies vernietigt, deel 7
The Incredible Qur’an, door Louis Palme
Moslims zeggen altijd dat wij onwetend zijn en niets begrijpen van hun prachtige koran. Maar wat staat er eigenlijk in het boek dat Wilders wil verbieden? Een serie.
Soera 7: De Kantelen – of het Onderscheidingsvermogen
De titel van dit hoofdstuk is klaarblijkelijk afkomstig van de parabel van Jezus over de rijke man en Lazarus, in Lucas 16:19-31, waarin Lazarus naar de hemel gaat, aan de borst van Abraham, terwijl de rijke man naar het dodenrijk ging.
Dan zullen de bewoners van de paradijstuin uitroepen tot de bewoners van het vuur: ‘Wij hebben ondervonden dat het waar is wat onze Heer heeft beloofd. Hebben jullie ook gemerkt dat het waar is wat jullie Heer heeft toegezegd?’
‘Ja’, zullen ze antwoorden, en een heraut onder hen zal aankondigen: ‘Vervloekt zijn de onrechtplegers die Gods weg versperren voor anderen en wilden dat het een kronkelweg was, terwijl zij niet in het hiernamaals geloven.’
Tussen beiden zal er een afscheiding zijn en op de kantelen zullen mannen staan die iedereen aan zijn uiterlijk herkennen. (…)
De vervloekten zullen de gezegenden toeroepen: ‘Geef ons wat water, of iets van dat wat God aan jullie gegeven heeft.’ (soera 7:44-51)
Terwijl Jezus de parabel gebruikte om de afwijzing van de Messias door de wereld te voorspellen, probeert de koran hier te voorzien in de geschiedenis van Gods profeten en de gevolgen als men hen geen achting schenkt. De lijst profeten in de koran omvat Adam, Noach, Hud (Arabisch), Lot, Jethro, Moses en uiteraard Mohammed zelf. Van deze lijst kan alleen Moses als een echte profeet worden beschouwd. Joods-christelijke theologen hebben de profeten onderverdeeld in belangrijke profeten – Jesajas, Jeremia en Ezekiel – en de minder belangrijke: Hosea, Joel, Amos, Obadia, Jonas, Mica, Nahum, Habakuk, Zefania, Haggai, Zajaria en Malachi. Geen van hen wordt hier genoemd.
Een ander probleem met deze soera is dat zelfs al vallen sommige bijbelse namen in de tekst, er vrijwel niets wordt gezegd over hun profetische boodschap. Ongeveer 70 van de 260 verzen gaan over Moses, maar de gehele bespreking van de Tien Geboden is als volgt:
[De Heer] antwoordde: ‘Moses, ik heb jou uitverkoren uit de hele mensheid om Mijn Zendingsboodschap en Mijn Geboden bekend te maken. Houd daarom vast wat ik je gegeven heb en wees dankbaar.’
Wij hebben voor hem op de tafelen alle soorten voorschriften gegraveerd en instructies over allerlei zaken. En We zeiden tegen hem: ‘Bestudeer deze vastberaden en voeg je bij je volk om hen te bevelen het mooiste ervan te behouden.’ (soera 7:144-145)
En dat is alles. Niet alleen worden de Tien Geboden niet genoemd (zie Deuteronomium 5:7-21), de meeste worden ook nog eens verworpen of verdraaid in de koran.
In plaats van de Tien Geboden aan te bieden, introduceert de koran vervolgens Mohammed als de man die de wetten voor de mensheid zal verzorgen:
[Allah zei] ‘Met mijn bestraffing tref ik wie Ik wil en Mijn barmhartigheid omvat alles. Ik zal het noteren voor hen die (…) de gezant, de Ongeletterde Profeet volgen, die zij in de Torah en de Bijbel beschreven zullen zien. Hij gebiedt hun het behoorlijke en verbiedt hun het verwerpelijke.’ (soera &;156-157)
Centraal in de islam staat dat de geboden en de daden van Mohammed een voorbeeld zijn voor alle menselijk gedrag, gecodificeerd in de sharia. Een beknopte Engelse vertaling is The Reliance of the Traveler door Ahmad ibn Naqib al-Misri († 1368) en vertaald door Nu Ha Mim Keller in 1991. In dit boek van 1200 bladzijden staat heel duidelijk:
De basispremisse van deze stroming [Ashari] is dat wat goed is aan de daden van moreel verantwoordelijke mensen is dat wat de Wetgever (Allah of zijn gezant) goed heeft genoemd door het toe te staan of te vragen het te doen. En slecht is wat de Wetgever aldus heeft bepaald door te gebieden het niet te doen. Goed is niet wat de rede of het geweten goed noemt, noch is slecht wat de rede slecht noemt. De maatstaf van goed en kwaad is volgens deze school de Heilig Wet. (paragraaf a.1.4)
Sommige lezers vragen zich misschien af waarom ik niet inga op het deel van de koran (soera 25:68-71) waarin enkele geboden wel worden genoemd: roep geen andere godheid aan behalve Allah, gij zult niet doden, geen overspel plegen of valse getuigenissen spreken. Deze soera is geschreven toen Mohammed nog aan het prediken was in Mekka. Vele vroege verzen uit deze soera zijn ‘geabrogeerd’ (herroepen) en worden tegengesproken door de latere, Medinaanse verzen.
De logica eist dat als eerder uitspraken in strijd zijn met latere, de laatste het meest geldig zijn. Soera 2:106, over abrogatie, is eerder in deze serie behandeld. Bedenk hierbij dat soeranummering in de koran geen enkele relatie heeft tot de periode waarin ze werden ‘geopenbaard’. De koran is niet chronologisch.
Andere problemen met dit hoofdstuk:
Eerdere delen van deze serie staan hier, hier, hier, hier, hier en hier.
Moslims zeggen altijd dat wij onwetend zijn en niets begrijpen van hun prachtige koran. Maar wat staat er eigenlijk in het boek dat Wilders wil verbieden? Een serie.
Soera 7: De Kantelen – of het Onderscheidingsvermogen
De titel van dit hoofdstuk is klaarblijkelijk afkomstig van de parabel van Jezus over de rijke man en Lazarus, in Lucas 16:19-31, waarin Lazarus naar de hemel gaat, aan de borst van Abraham, terwijl de rijke man naar het dodenrijk ging.
Dan zullen de bewoners van de paradijstuin uitroepen tot de bewoners van het vuur: ‘Wij hebben ondervonden dat het waar is wat onze Heer heeft beloofd. Hebben jullie ook gemerkt dat het waar is wat jullie Heer heeft toegezegd?’
‘Ja’, zullen ze antwoorden, en een heraut onder hen zal aankondigen: ‘Vervloekt zijn de onrechtplegers die Gods weg versperren voor anderen en wilden dat het een kronkelweg was, terwijl zij niet in het hiernamaals geloven.’
Tussen beiden zal er een afscheiding zijn en op de kantelen zullen mannen staan die iedereen aan zijn uiterlijk herkennen. (…)
De vervloekten zullen de gezegenden toeroepen: ‘Geef ons wat water, of iets van dat wat God aan jullie gegeven heeft.’ (soera 7:44-51)
Terwijl Jezus de parabel gebruikte om de afwijzing van de Messias door de wereld te voorspellen, probeert de koran hier te voorzien in de geschiedenis van Gods profeten en de gevolgen als men hen geen achting schenkt. De lijst profeten in de koran omvat Adam, Noach, Hud (Arabisch), Lot, Jethro, Moses en uiteraard Mohammed zelf. Van deze lijst kan alleen Moses als een echte profeet worden beschouwd. Joods-christelijke theologen hebben de profeten onderverdeeld in belangrijke profeten – Jesajas, Jeremia en Ezekiel – en de minder belangrijke: Hosea, Joel, Amos, Obadia, Jonas, Mica, Nahum, Habakuk, Zefania, Haggai, Zajaria en Malachi. Geen van hen wordt hier genoemd.
Een ander probleem met deze soera is dat zelfs al vallen sommige bijbelse namen in de tekst, er vrijwel niets wordt gezegd over hun profetische boodschap. Ongeveer 70 van de 260 verzen gaan over Moses, maar de gehele bespreking van de Tien Geboden is als volgt:
[De Heer] antwoordde: ‘Moses, ik heb jou uitverkoren uit de hele mensheid om Mijn Zendingsboodschap en Mijn Geboden bekend te maken. Houd daarom vast wat ik je gegeven heb en wees dankbaar.’
Wij hebben voor hem op de tafelen alle soorten voorschriften gegraveerd en instructies over allerlei zaken. En We zeiden tegen hem: ‘Bestudeer deze vastberaden en voeg je bij je volk om hen te bevelen het mooiste ervan te behouden.’ (soera 7:144-145)
En dat is alles. Niet alleen worden de Tien Geboden niet genoemd (zie Deuteronomium 5:7-21), de meeste worden ook nog eens verworpen of verdraaid in de koran.
- Er is geen rustdag (sabbath) in de islam, alleen de vrijdaggebeden, en dan kunnen moslims meteen terug, ‘op zoek naar Gods buit’. (soera 62:9)
- Moord is alleen fout als het slachtoffer een moslim is (soera 4:92) of als er niet voor een ‘rechtvaardige zaak’ wordt gedood. (soera 6:151)
- Stelen in de vorm van roof- of oorlogsbuit werd specifiek voor moslims goedgekeurd door Allah. (soera 48:20 en Boechari deel 1, nummer 429)
- Mohammed begeerde zeker andermans vrouw, hij trouwde zelfs met Zainab, de echtgenote van zijn geadopteerde zoon. (soera 33:57-38 en Al-Tabari, deel III, bladzij 4)
- Liegen is toegestaan als het de islam vooruitbrengt, bijvoorbeeld takiyyah. (soera 5:89, 16:106 en Ishaq, bladzij 367)
- Overspel mag als het slachtoffer een slaaf is of krijgsgevangene (soera 4:24, 32:1, 70:22 en Ishaq, bladzij 517)
In plaats van de Tien Geboden aan te bieden, introduceert de koran vervolgens Mohammed als de man die de wetten voor de mensheid zal verzorgen:
[Allah zei] ‘Met mijn bestraffing tref ik wie Ik wil en Mijn barmhartigheid omvat alles. Ik zal het noteren voor hen die (…) de gezant, de Ongeletterde Profeet volgen, die zij in de Torah en de Bijbel beschreven zullen zien. Hij gebiedt hun het behoorlijke en verbiedt hun het verwerpelijke.’ (soera &;156-157)
Centraal in de islam staat dat de geboden en de daden van Mohammed een voorbeeld zijn voor alle menselijk gedrag, gecodificeerd in de sharia. Een beknopte Engelse vertaling is The Reliance of the Traveler door Ahmad ibn Naqib al-Misri († 1368) en vertaald door Nu Ha Mim Keller in 1991. In dit boek van 1200 bladzijden staat heel duidelijk:
De basispremisse van deze stroming [Ashari] is dat wat goed is aan de daden van moreel verantwoordelijke mensen is dat wat de Wetgever (Allah of zijn gezant) goed heeft genoemd door het toe te staan of te vragen het te doen. En slecht is wat de Wetgever aldus heeft bepaald door te gebieden het niet te doen. Goed is niet wat de rede of het geweten goed noemt, noch is slecht wat de rede slecht noemt. De maatstaf van goed en kwaad is volgens deze school de Heilig Wet. (paragraaf a.1.4)
Sommige lezers vragen zich misschien af waarom ik niet inga op het deel van de koran (soera 25:68-71) waarin enkele geboden wel worden genoemd: roep geen andere godheid aan behalve Allah, gij zult niet doden, geen overspel plegen of valse getuigenissen spreken. Deze soera is geschreven toen Mohammed nog aan het prediken was in Mekka. Vele vroege verzen uit deze soera zijn ‘geabrogeerd’ (herroepen) en worden tegengesproken door de latere, Medinaanse verzen.
De logica eist dat als eerder uitspraken in strijd zijn met latere, de laatste het meest geldig zijn. Soera 2:106, over abrogatie, is eerder in deze serie behandeld. Bedenk hierbij dat soeranummering in de koran geen enkele relatie heeft tot de periode waarin ze werden ‘geopenbaard’. De koran is niet chronologisch.
Andere problemen met dit hoofdstuk:
- Toen verklaarde de Heer dat Hij tot de Dag des Oordeels anderen zou gebruiken om de Joden te straffen. (soera 7:167)
- De herhaling in allerlei verzen overal in de koran valt op. Vergelijk 7:85 en 7:91 met 11:83 en 29:35. Als de koran in de hemel op een kleitablet is geschreven door een Alwetende God, dan zou hij zeker de overbodige passages hebben geschrapt.
Eerdere delen van deze serie staan hier, hier, hier, hier, hier en hier.
zaterdag 1 september 2007
De omverwerping van het onderwijs, les 3
Alain Caruba
De Nederlandse overheid heeft het onderwijs om zeep geholpen. Ook in de VS worden kinderen dommer – en volgzamer – gemaakt. Lees en huiver van herkenning.
Het zal u verbazen (alles aan het Amerikaanse onderwijssysteem verbaast u), maar in 1970 erkende het Congres dat de federale regering geacht wordt beperkt macht uit te oefenen over het onderwijs. Een geamendeerde wet bevatte een specifiek ‘Verbod op federale controle op het onderwijs’.
'Het is de federale regering verboden sturing, toezicht of controle’ uit te oefenen op het leerplan, onderwijsprogramma, bestuur of personeel van welke onderwijsinstelling, school of onderwijssysteem dan ook, of op de keuze van bibliotheekbronnen, lesboeken of andere gedrukte of uitgegeven lesmaterialen door een onderwijssysteem of schoolsysteem.’
Maar de maas in de wet die werd gebruikt voor de omverwerping van ons onderwijssysteem was de federale subsidiëring van ‘onderzoek’ en ‘ontwikkeling’.
In de loop van de jaren ’80 gingen scholen over op ‘resultaatgericht onderwijs’, lees: gedragsveranderingsprogramma’s. Het doel hiervan is studenten te modelleren tot kleine burgers van een eenheidswereldregering waar ze slechts economische atomen zijn, geen individuen of mensen die teveel nadenken over individuele vrijheid.
Individuele vrijheid was de motor achter de Amerikaanse Revolutie en de filosofische basis voor elk woord in de Grondwet van de VS. Een of twee generaties Amerikanen die systematisch zijn beroofd van enige kennis hierover zijn nu rijp voor een autoritaire overname.
De geestelijke vader van deze beweging is de invloedrijke onderwijspsycholoog professor Benjamin Bloom met zijn boek All Our Children Learning. Het kwam in 1980 uit en is de bijbel van de outcome-based education. Bloom: ‘Het doel van onderwijs en de school is de gedachten, gevoelens en gedragingen van leerlingen te veranderen.’
Het doel is dus niet leerlingen voldoende kennis en vaardigheden bij te brengen in lezen, schrijven, rekenen, geschiedenis en de bètavakken. Want aldus voorbereid op het leven zullen ze waarschijnlijk vragen stellen bij de pogingen om het land zijn soevereiniteit af te nemen ten faveure van een wereldregering onder leiding van de Verenigde Naties.
Maar het wordt nog erger. In een rapport over ‘de effectieve school’ schreef Thomas Kelly: ‘De hersenen moeten niet worden gebruikt voor opslag, maar voor reproduceren.’ In deze onderwijsvisie bereid je leerlingen voor op een toets met landelijk bepaalde normen over wat ze dienen te weten. De student hoeft alleen maar stukjes es informatie te reproduceren. Dit kun je het beste vergelijken met een gekooide rat die leert via welk gangetje hij bij de kaas kan komen.
Hiermee hebben we een vereenvoudigde verklaring voor het feit dat kinderen van tegenwoordig het moeilijk vinden op lange termijn een hoeveelheid nuttige informatie te onthouden, zoals de tafels van vermenigvuldiging of alle presidenten van de VS, de vijftig staten van de Union, wanneer de Amerikaanse Burgeroorlog was, waar India ligt op de kaart, de namen van de oceanen, enzovoorts.
Het spijt me dit te moeten zeggen, maar de hele beweging om ons onderwijs omver te gooien was op zijn sterkst in de jaren ’80 – onder het toeziend oog van Reagan. De hardvochtige waarheid is dat het noch een Democratisch noch een Republikeins project was. Het ging door ongeacht wie in de regering zat of het Congres beheerste. Het gebeurde omdat er maar weinig politici waren die aandacht schonken aan wat er werkelijk aan de hand was op het departement van onderwijs.
In haar boek The Deliberate Dumbing Down of America schrijft Charlotte Thompson Iserbyt: ‘Het systeem keerde zich af van ‘academische inhoud en werd gebaseerd op het tonen van selectieve vaardigheden, nodig om de route van school naar werk te kunnen verwezenlijken.’ Weg van de inhoud, op naar het kunnen oplepelen van een rijtje antwoorden tijdens een toets.
Scholen werden onder leiding van het ministerie van onderwijs, met financiering van grote fondsen en inbreng van topmensen uit het bedrijfsleven, zodanig omgevormd dat ze werknemers konden voortbrengen.
Welnu, wat is daar zo slecht aan? We hebben werknemers nodig. Echter, de wal keert het schip. Aan wie je het ook vraagt die verantwoordelijk is voor bedrijfsleiding, van een plaatselijke bakkerij tot een grote onderneming, ze zullen allemaal zeggen dat goed personeel vinden hen kopzorgen geeft. Dat wil zeggen, mensen vinden met een minimaal onderwijsniveau die een baan met enige bekwaamheid kunnen uitvoeren. Dat komt door het nieuwe onderwijssysteem dat ons land is aangepraat.
Pak hun zakjapanner af en de nieuwe generatie werknemers kan niet meer optellen en aftrekken. Zet de spellingscontrole uit en ze zijn hulpeloos. Dit zijn basisvaardigheden die Amerikanen vroeger onder de knie kregen in kleine klaslokaaltjes met een houtkachel. Maar kinderen van vroeger konden, anders dan afgestudeerden van nu, wel alle presidenten van de VS opnoemen.
In de jaren ’80 tastte het ministerie van onderwijs volgens Iserbyt daadwerkelijk het wezen van de scholen aan, van ‘lesgeven’ – de traditionele, behoudende rol – tot ‘scholing van arbeidspotentieel’ – en dat was progressief. Het is ironisch dat Ronald Reagan in zijn campagne de slogan had dat hij het departement van onderwijs wilde afschaffen. Hij heeft het niet gedaan.
Wat er wel gebeurde, is dat de macht over de scholen en hun leerplannen omhoog steeg op de besluitvormingsladder, weg van plaatselijke schoolbesturen en zelfs regionale ambtelijke diensten. Bestuurders en leraren vonden dit prachtig omdat ze zo geen last meer hadden van ‘bemoeizuchtige’ leden van de ouderraad of het bestuur die uit de omgeving kwamen en daar hun verantwoordelijkheid namen.
Het instrument om dit voor elkaar te krijgen, was een ‘leerdoelenverzameling’, in 1980-’81 voltooid door het departement van onderwijs: ‘De verzameling bestaat uit veertien delen met 15.000 leerdoelen over elk vak dat op openbare scholen wordt onderwezen.’
Weet u nog dat verbod uit 1970 over federale overheidsbemoeienis met lesgeven? Niemand wist het meer in 1980.
In 1980 werden er 70.000 exemplaren van verspreid in de 16.000 schooldistricten. Vandaar dat alle staten nu dezelfde leerdoelen hanteren. Met opmerkelijk succes werd resultaatgericht onderwijs de manier waarop Amerikanen moesten worden getraind om dezelfde dingen te geloven, dezelfde waarden te hebben en de waarden die ze thuis meekregen te negeren.
Dit is van belang omdat waarden overdragen altijd de taak van de ouders was. Sommige ouders zijn katholiek, anderen protestant. Sommigen zijn joods of moslim. Sommige ouders zijn liberaal of progressief, anderen conservatief. Hun waarden doen er niet langer toe. Daarom is het dagelijks gebed afgeschaft op Amerikaanse scholen. Daarom begint de dag vaak niet meer met een saluut aan de vlag of het opzeggen van de eed van trouw. Het grootste deel van de dag gaat op aan oefenen voor de toetsen waarvan de normen door Washington DC zijn bepaald, niet door de ouders, het schoolbestuur of wie u ook maar kent!
Hoe kon het zo ver komen? Omdat volgens een rapport uit 1981 van het Bureau voor Onderwijsresearch en Verbetering ‘rijksbudgetten voor ongeveer 10 procent worden besteed aan de kosten van het onderwijs. Het rijksaandeel in onderwijsonderzoek en gerelateerde activiteiten bedraagt echter 90 procent van de totale investering.’
Zoals Iserbyt noteert in haar boek: ‘Ongeveer alles dat op Amerikaanse openbare scholen gebeurt, met uitzondering van salarissen, schoolgebouwen, bussen en de aanschaf van inventaris en materialen, wordt hetzij direct, hetzij indirect gefinancierd door het ministerie van onderwijs – en wel als research!’
Niet verbazingwekkend presenteerde president Bush sr in 1989 het beleidsprogramma ‘America 2000’ (nu bekend als ‘Leerdoelen 2000’) aan de landelijke gouverneursbijeenkomst. Hiermee werd het gedragsveranderingsprogramma concreet ingezet.
In datzelfde jaar werd het ‘Elementaire Raamwerk voor Mondiale Educatie’ aangekondigd, afkomstig van de organisatie voor Onderwijstoezicht en Leerplanontwikkeling. Haar doel was mensen te vormen ‘die de planeet aarde als hun thuis beschouwen, burgers zijn van een multiculturele, democratische maatschappij in een wereld die steeds meer onderling verbonden is en die leren, zorgen, nadenken, keuzes maken en handelen om het leven op deze planeet te vieren en de mondiale uitdagingen aan te gaan waarvoor de mensheid zich gesteld ziet.’
NEE! We hebben het over AMERIKAANSE kinderen die naar scholen gaan in de VERENIGDE STATEN VAN AMERIKA. We sturen onze kinderen niet naar school om wereldburgers te worden, hen te laten programmeren met transnationale uitdagingen, zoals het milieu redden of de rekening betalen om ontwikkelingslanden te helpen. Maar dat is precies wat de Verenigde Naties en de wereldwijde samenzwering van cultureel marxisten willen.
Toch gebeurt dit allemaal OP DIT MOMENT op onze scholen. Daarom is het voorstel van president George W. Bush om 5 miljard extra in scholen te pompen om kinderen te leren lezen – wat scholen toch al zouden moeten doen! – een voortzetting van dezelfde slechte ideeën waar presidenten sinds Eisenhower een stempel op hebben gezet. Om ze daarna te vergeten.
De eerste twee delen van deze serie staan hier en hier.
De Nederlandse overheid heeft het onderwijs om zeep geholpen. Ook in de VS worden kinderen dommer – en volgzamer – gemaakt. Lees en huiver van herkenning.
Het zal u verbazen (alles aan het Amerikaanse onderwijssysteem verbaast u), maar in 1970 erkende het Congres dat de federale regering geacht wordt beperkt macht uit te oefenen over het onderwijs. Een geamendeerde wet bevatte een specifiek ‘Verbod op federale controle op het onderwijs’.
'Het is de federale regering verboden sturing, toezicht of controle’ uit te oefenen op het leerplan, onderwijsprogramma, bestuur of personeel van welke onderwijsinstelling, school of onderwijssysteem dan ook, of op de keuze van bibliotheekbronnen, lesboeken of andere gedrukte of uitgegeven lesmaterialen door een onderwijssysteem of schoolsysteem.’
Maar de maas in de wet die werd gebruikt voor de omverwerping van ons onderwijssysteem was de federale subsidiëring van ‘onderzoek’ en ‘ontwikkeling’.
In de loop van de jaren ’80 gingen scholen over op ‘resultaatgericht onderwijs’, lees: gedragsveranderingsprogramma’s. Het doel hiervan is studenten te modelleren tot kleine burgers van een eenheidswereldregering waar ze slechts economische atomen zijn, geen individuen of mensen die teveel nadenken over individuele vrijheid.
Individuele vrijheid was de motor achter de Amerikaanse Revolutie en de filosofische basis voor elk woord in de Grondwet van de VS. Een of twee generaties Amerikanen die systematisch zijn beroofd van enige kennis hierover zijn nu rijp voor een autoritaire overname.
De geestelijke vader van deze beweging is de invloedrijke onderwijspsycholoog professor Benjamin Bloom met zijn boek All Our Children Learning. Het kwam in 1980 uit en is de bijbel van de outcome-based education. Bloom: ‘Het doel van onderwijs en de school is de gedachten, gevoelens en gedragingen van leerlingen te veranderen.’
Het doel is dus niet leerlingen voldoende kennis en vaardigheden bij te brengen in lezen, schrijven, rekenen, geschiedenis en de bètavakken. Want aldus voorbereid op het leven zullen ze waarschijnlijk vragen stellen bij de pogingen om het land zijn soevereiniteit af te nemen ten faveure van een wereldregering onder leiding van de Verenigde Naties.
Maar het wordt nog erger. In een rapport over ‘de effectieve school’ schreef Thomas Kelly: ‘De hersenen moeten niet worden gebruikt voor opslag, maar voor reproduceren.’ In deze onderwijsvisie bereid je leerlingen voor op een toets met landelijk bepaalde normen over wat ze dienen te weten. De student hoeft alleen maar stukjes es informatie te reproduceren. Dit kun je het beste vergelijken met een gekooide rat die leert via welk gangetje hij bij de kaas kan komen.
Hiermee hebben we een vereenvoudigde verklaring voor het feit dat kinderen van tegenwoordig het moeilijk vinden op lange termijn een hoeveelheid nuttige informatie te onthouden, zoals de tafels van vermenigvuldiging of alle presidenten van de VS, de vijftig staten van de Union, wanneer de Amerikaanse Burgeroorlog was, waar India ligt op de kaart, de namen van de oceanen, enzovoorts.
Het spijt me dit te moeten zeggen, maar de hele beweging om ons onderwijs omver te gooien was op zijn sterkst in de jaren ’80 – onder het toeziend oog van Reagan. De hardvochtige waarheid is dat het noch een Democratisch noch een Republikeins project was. Het ging door ongeacht wie in de regering zat of het Congres beheerste. Het gebeurde omdat er maar weinig politici waren die aandacht schonken aan wat er werkelijk aan de hand was op het departement van onderwijs.
In haar boek The Deliberate Dumbing Down of America schrijft Charlotte Thompson Iserbyt: ‘Het systeem keerde zich af van ‘academische inhoud en werd gebaseerd op het tonen van selectieve vaardigheden, nodig om de route van school naar werk te kunnen verwezenlijken.’ Weg van de inhoud, op naar het kunnen oplepelen van een rijtje antwoorden tijdens een toets.
Scholen werden onder leiding van het ministerie van onderwijs, met financiering van grote fondsen en inbreng van topmensen uit het bedrijfsleven, zodanig omgevormd dat ze werknemers konden voortbrengen.
Welnu, wat is daar zo slecht aan? We hebben werknemers nodig. Echter, de wal keert het schip. Aan wie je het ook vraagt die verantwoordelijk is voor bedrijfsleiding, van een plaatselijke bakkerij tot een grote onderneming, ze zullen allemaal zeggen dat goed personeel vinden hen kopzorgen geeft. Dat wil zeggen, mensen vinden met een minimaal onderwijsniveau die een baan met enige bekwaamheid kunnen uitvoeren. Dat komt door het nieuwe onderwijssysteem dat ons land is aangepraat.
Pak hun zakjapanner af en de nieuwe generatie werknemers kan niet meer optellen en aftrekken. Zet de spellingscontrole uit en ze zijn hulpeloos. Dit zijn basisvaardigheden die Amerikanen vroeger onder de knie kregen in kleine klaslokaaltjes met een houtkachel. Maar kinderen van vroeger konden, anders dan afgestudeerden van nu, wel alle presidenten van de VS opnoemen.
In de jaren ’80 tastte het ministerie van onderwijs volgens Iserbyt daadwerkelijk het wezen van de scholen aan, van ‘lesgeven’ – de traditionele, behoudende rol – tot ‘scholing van arbeidspotentieel’ – en dat was progressief. Het is ironisch dat Ronald Reagan in zijn campagne de slogan had dat hij het departement van onderwijs wilde afschaffen. Hij heeft het niet gedaan.
Wat er wel gebeurde, is dat de macht over de scholen en hun leerplannen omhoog steeg op de besluitvormingsladder, weg van plaatselijke schoolbesturen en zelfs regionale ambtelijke diensten. Bestuurders en leraren vonden dit prachtig omdat ze zo geen last meer hadden van ‘bemoeizuchtige’ leden van de ouderraad of het bestuur die uit de omgeving kwamen en daar hun verantwoordelijkheid namen.
Het instrument om dit voor elkaar te krijgen, was een ‘leerdoelenverzameling’, in 1980-’81 voltooid door het departement van onderwijs: ‘De verzameling bestaat uit veertien delen met 15.000 leerdoelen over elk vak dat op openbare scholen wordt onderwezen.’
Weet u nog dat verbod uit 1970 over federale overheidsbemoeienis met lesgeven? Niemand wist het meer in 1980.
In 1980 werden er 70.000 exemplaren van verspreid in de 16.000 schooldistricten. Vandaar dat alle staten nu dezelfde leerdoelen hanteren. Met opmerkelijk succes werd resultaatgericht onderwijs de manier waarop Amerikanen moesten worden getraind om dezelfde dingen te geloven, dezelfde waarden te hebben en de waarden die ze thuis meekregen te negeren.
Dit is van belang omdat waarden overdragen altijd de taak van de ouders was. Sommige ouders zijn katholiek, anderen protestant. Sommigen zijn joods of moslim. Sommige ouders zijn liberaal of progressief, anderen conservatief. Hun waarden doen er niet langer toe. Daarom is het dagelijks gebed afgeschaft op Amerikaanse scholen. Daarom begint de dag vaak niet meer met een saluut aan de vlag of het opzeggen van de eed van trouw. Het grootste deel van de dag gaat op aan oefenen voor de toetsen waarvan de normen door Washington DC zijn bepaald, niet door de ouders, het schoolbestuur of wie u ook maar kent!
Hoe kon het zo ver komen? Omdat volgens een rapport uit 1981 van het Bureau voor Onderwijsresearch en Verbetering ‘rijksbudgetten voor ongeveer 10 procent worden besteed aan de kosten van het onderwijs. Het rijksaandeel in onderwijsonderzoek en gerelateerde activiteiten bedraagt echter 90 procent van de totale investering.’
Zoals Iserbyt noteert in haar boek: ‘Ongeveer alles dat op Amerikaanse openbare scholen gebeurt, met uitzondering van salarissen, schoolgebouwen, bussen en de aanschaf van inventaris en materialen, wordt hetzij direct, hetzij indirect gefinancierd door het ministerie van onderwijs – en wel als research!’
Niet verbazingwekkend presenteerde president Bush sr in 1989 het beleidsprogramma ‘America 2000’ (nu bekend als ‘Leerdoelen 2000’) aan de landelijke gouverneursbijeenkomst. Hiermee werd het gedragsveranderingsprogramma concreet ingezet.
In datzelfde jaar werd het ‘Elementaire Raamwerk voor Mondiale Educatie’ aangekondigd, afkomstig van de organisatie voor Onderwijstoezicht en Leerplanontwikkeling. Haar doel was mensen te vormen ‘die de planeet aarde als hun thuis beschouwen, burgers zijn van een multiculturele, democratische maatschappij in een wereld die steeds meer onderling verbonden is en die leren, zorgen, nadenken, keuzes maken en handelen om het leven op deze planeet te vieren en de mondiale uitdagingen aan te gaan waarvoor de mensheid zich gesteld ziet.’
NEE! We hebben het over AMERIKAANSE kinderen die naar scholen gaan in de VERENIGDE STATEN VAN AMERIKA. We sturen onze kinderen niet naar school om wereldburgers te worden, hen te laten programmeren met transnationale uitdagingen, zoals het milieu redden of de rekening betalen om ontwikkelingslanden te helpen. Maar dat is precies wat de Verenigde Naties en de wereldwijde samenzwering van cultureel marxisten willen.
Toch gebeurt dit allemaal OP DIT MOMENT op onze scholen. Daarom is het voorstel van president George W. Bush om 5 miljard extra in scholen te pompen om kinderen te leren lezen – wat scholen toch al zouden moeten doen! – een voortzetting van dezelfde slechte ideeën waar presidenten sinds Eisenhower een stempel op hebben gezet. Om ze daarna te vergeten.
De eerste twee delen van deze serie staan hier en hier.
Vooruitgang: weekend op vrijdag en zaterdag
Eindelijk zijn ze verstandig geworden in Koeweit (met dank aan Memri voor dit bericht): in het vervolg valt het weekeinde daar op vrijdag en zaterdag - en niet meer op donderdag (!) en vrijdag zoals voorheen. Uiteraard om economische redenen. Koeweitse secretaresses die voor hun baas afspraken moesten maken met westerse zakenmensen werden stapelgek van die rare werkweek en klaagden steen en been.
In Saoedi-Arabië wordt de modernere weekindeling tegengehouden door de Sjoera-raad, de direct van Allah afgeleide wetgevende macht.
De nieuwe wet kwam niet zonder slag of stoot door het Koeweitse parlement. De voorstanders vonden dat de burgers meer aansluiting moesten kunnen krijgen met de rest van de wereld. De hoogste sjiïtische geestelijke zei eenvoudig: 'Alle dagen van de week behoren Allah toe.' Vrijdag en zaterdag: een mooi compromis (en veel westerlingen gaan op vrijdagmiddag toch al naar hun tweede huis, dus je mist slechts één ochtend).
Tegenstemmende parlementariërs stelden, onderbouwd door de hadith, dat het moslims verboden is 'joden en christenen te imiteren'. Vooral de vrije zaterdag ligt gevoelig, immers de rust- en godsdienstdag voor joden. En staan de moslims niet 'veel dichter bij Moses'? Welnu, dan hebben ze ook de plicht 'te verschillen van de joden in hun vrije dagen en andere zaken.'
Enkele geestelijken noemen de modernisering 'een catastrofe' omdat ze niet waren geraadpleegd. Waar moet het heen met Koeweit? In een symposium getiteld De joodse sabbath zeiden de geestelijken dat dit 'een terugval' was, 'want de joden zijn begonnen hun traditie en geloof op te leggen aan de moslims.'
En heeft de Profeet (Vrede zij met Hem) niet verordonneerd dat men de gelovigen niet tot het gebed mag oproepen door op een hoorn te blazen, zoals de joden? Moslims moeten dat mondeling doen, heel anders dus.
'De moslimnatie vervreemdt van haar religie en verzwakt, terwijl de joden de wereld regeren en hun systeem opleggen aan zwakke staten, in het bijzonder de islamitische staten.' Dixit imam Al-Misbah - en moslims met klachten dat ik Koeweit zwak noem of belachelijk maak, moeten bij hem zijn.
Een columnist van dagblad Al Watan laakte de 'liberale' agenda achter de weekendwet. De voorstanders willen Koeweit verwestersen: 'Ze zijn er al in geslaagd de Koeweitse vrouw het parlement in te dwingen.'
En Allah heeft nog zo gezegd, zichzelf weer eens citerend: 'Zal ik jullie meedelen wie het zwaarst gestraft worden door Allah? Zij die de toorn van Allah en zijn wraak hebben opgewekt, degenen die zullen veranderen in apen en zwijnen, die het kwaad aanbidden.' (koran, 5:60)
De joden, wie anders.
Zelfs een fatwa van de Permanente Raad voor Wetenschappelijk Onderzoek en Wettige Opvattingen in Saoedi-Arabië mocht niet baten, het weekeinde begint in Koeweit voortaan op vrijdag.
De Koeweitse minister van olie, Ali Ahmad al-Baghli, veegde in de krant Al-Qabas de vloer aan met de 'bespottelijke, gedateerde' tegenwerpingen: 'Jullie kunnen praten zo veel als je wilt, maar wij gaan gewoon door met joden en christenen te imiteren, we eten hun voedsel en dragen de kleren die zij voor ons hebben gemaakt en doen ons voordeel met electriciteit en andere technologie die zij - en niet islamgeleerden uit de achtste eeuw - hebben uitgevonden. We rijden in auto's en vliegen in plaats van ons te paard of op een kameel te verplaatsen. Zo hebben we duizenden uitvindingen en gewoonten overgenomen, producten van joods en christelijk vernuft. Joden en christenen zijn onze broeders en we schamen ons er niet voor en zijn ook niet bang met hen samen te leven in de brede menselijke atmosfeer.'
De minister is het levende bewijs dat niet de islam, maar alleen het kapitalisme tot vrede leidt.
In Saoedi-Arabië wordt de modernere weekindeling tegengehouden door de Sjoera-raad, de direct van Allah afgeleide wetgevende macht.
De nieuwe wet kwam niet zonder slag of stoot door het Koeweitse parlement. De voorstanders vonden dat de burgers meer aansluiting moesten kunnen krijgen met de rest van de wereld. De hoogste sjiïtische geestelijke zei eenvoudig: 'Alle dagen van de week behoren Allah toe.' Vrijdag en zaterdag: een mooi compromis (en veel westerlingen gaan op vrijdagmiddag toch al naar hun tweede huis, dus je mist slechts één ochtend).
Tegenstemmende parlementariërs stelden, onderbouwd door de hadith, dat het moslims verboden is 'joden en christenen te imiteren'. Vooral de vrije zaterdag ligt gevoelig, immers de rust- en godsdienstdag voor joden. En staan de moslims niet 'veel dichter bij Moses'? Welnu, dan hebben ze ook de plicht 'te verschillen van de joden in hun vrije dagen en andere zaken.'
Enkele geestelijken noemen de modernisering 'een catastrofe' omdat ze niet waren geraadpleegd. Waar moet het heen met Koeweit? In een symposium getiteld De joodse sabbath zeiden de geestelijken dat dit 'een terugval' was, 'want de joden zijn begonnen hun traditie en geloof op te leggen aan de moslims.'
En heeft de Profeet (Vrede zij met Hem) niet verordonneerd dat men de gelovigen niet tot het gebed mag oproepen door op een hoorn te blazen, zoals de joden? Moslims moeten dat mondeling doen, heel anders dus.
'De moslimnatie vervreemdt van haar religie en verzwakt, terwijl de joden de wereld regeren en hun systeem opleggen aan zwakke staten, in het bijzonder de islamitische staten.' Dixit imam Al-Misbah - en moslims met klachten dat ik Koeweit zwak noem of belachelijk maak, moeten bij hem zijn.
Een columnist van dagblad Al Watan laakte de 'liberale' agenda achter de weekendwet. De voorstanders willen Koeweit verwestersen: 'Ze zijn er al in geslaagd de Koeweitse vrouw het parlement in te dwingen.'
En Allah heeft nog zo gezegd, zichzelf weer eens citerend: 'Zal ik jullie meedelen wie het zwaarst gestraft worden door Allah? Zij die de toorn van Allah en zijn wraak hebben opgewekt, degenen die zullen veranderen in apen en zwijnen, die het kwaad aanbidden.' (koran, 5:60)
De joden, wie anders.
Zelfs een fatwa van de Permanente Raad voor Wetenschappelijk Onderzoek en Wettige Opvattingen in Saoedi-Arabië mocht niet baten, het weekeinde begint in Koeweit voortaan op vrijdag.
De Koeweitse minister van olie, Ali Ahmad al-Baghli, veegde in de krant Al-Qabas de vloer aan met de 'bespottelijke, gedateerde' tegenwerpingen: 'Jullie kunnen praten zo veel als je wilt, maar wij gaan gewoon door met joden en christenen te imiteren, we eten hun voedsel en dragen de kleren die zij voor ons hebben gemaakt en doen ons voordeel met electriciteit en andere technologie die zij - en niet islamgeleerden uit de achtste eeuw - hebben uitgevonden. We rijden in auto's en vliegen in plaats van ons te paard of op een kameel te verplaatsen. Zo hebben we duizenden uitvindingen en gewoonten overgenomen, producten van joods en christelijk vernuft. Joden en christenen zijn onze broeders en we schamen ons er niet voor en zijn ook niet bang met hen samen te leven in de brede menselijke atmosfeer.'
De minister is het levende bewijs dat niet de islam, maar alleen het kapitalisme tot vrede leidt.
woensdag 29 augustus 2007
Koranuitleg die alle illusies vernietigt, deel 6
The Incredible Qur’an, door Louis Palme
Moslims zeggen altijd dat wij onwetend zijn en niets begrijpen van hun prachtige koran. Maar wat staat er eigenlijk in het boek dat Wilders wil verbieden? Een serie.
Soera 6: Vee
De koran begon met een hoofdstuk dat De Koe heet, en vijf hoofdstukken later krijgen we het vee. Deze soera is geschreven aan het einde van Mohammeds betrekkelijk improductieve, dertien jaar durende zendingsperiode in Mekka, waar hij slechts 150 bekeerlingen wist te verzamelen. Mohammed valt hierin de Arabische veelgodendienaars aan, die bepaalde dieren, zoals vee, associeerden met hun goden. Deze oude Arabische kwestie is voor christenen en andere moderne lezers minder troebel dan andere soera’s.
Toch zijn er ook met het zesde koranhoofdstuk een paar problemen:
Eerdere delen van deze serie staan hier, hier, hier, hier en hier.
Moslims zeggen altijd dat wij onwetend zijn en niets begrijpen van hun prachtige koran. Maar wat staat er eigenlijk in het boek dat Wilders wil verbieden? Een serie.
Soera 6: Vee
De koran begon met een hoofdstuk dat De Koe heet, en vijf hoofdstukken later krijgen we het vee. Deze soera is geschreven aan het einde van Mohammeds betrekkelijk improductieve, dertien jaar durende zendingsperiode in Mekka, waar hij slechts 150 bekeerlingen wist te verzamelen. Mohammed valt hierin de Arabische veelgodendienaars aan, die bepaalde dieren, zoals vee, associeerden met hun goden. Deze oude Arabische kwestie is voor christenen en andere moderne lezers minder troebel dan andere soera’s.
Toch zijn er ook met het zesde koranhoofdstuk een paar problemen:
- God schiep de mens uit klei (soera 6:2)
- Joodse voedseltaboes (zoals varkensvlees) waren een straf voor hun wandaden (soera 6:146)
- Gij zult niet doden – behalve voor een rechtvaardige zaak. (soera 6:151)
Eerdere delen van deze serie staan hier, hier, hier, hier en hier.
Abonneren op:
Posts (Atom)